دنیای یک معمار. منهای معماری این عشق پلید
سرزمینم نو نوار است. چه لباسی! چه عطری! به قامت رشیدت چه میآید! شیراز، اصفهان، همدان، خراسان! خدایا روزگار نو را به کام وطن دار.
دلم میخواست سر روی دامانت بگذارم ایران.
محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان
کز هجر آن سرو روان گویی روانم میرود
آرزو میکنم سال پر نوری پیش روت باشه پر از سلامتی و شادی.
پا نوشت: اینم یه پوستر قشنگ که دوست با سلیقهام ساناز درست کرده. برای معرفی نوروز به فرنگیها خوبه.
No comments:
Post a Comment